![]() |
|
Spaces home NSP's spacePhotosProfileFriendsMore ![]() | ![]() |
|
NSP's spaceFebruary 17 Love Refill 17 Feb 2007,17.45 ไม่รู้จะเขียนเรื่องไรดี เอาเรื่องคอลั่มใหม่ของผมแล้วกัน เมื่อวานพี่ที่ We magazine โทรมาคุยเรื่องคอลั่มใหม่ของผม สรูปได้ชื่อคอลั่มละ ว่า love refill อ่...ามันจะรีฟิลยังไง เลิฟยังไง เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังนะฮ
คุณๆ ทั้งหลาย รู้สึกกันมั๊ยฮะว่า ทำไมคนเราคบกัน อยู่ๆ ไป ก็เบื่อกัน เซ็งกัน ผมว่าอย่างนึงคือ เราไม่ได้หมั่นเติมความหวานให้กันและกันบ่อยๆ นานๆ วันมันเลยจืดชืดลงไปเรื่อยๆๆๆๆๆ (อีคนพูดนี่ ช่ำชองเรื่องความรักมากกกกกกกกกกกกกก เนอะ) บางคนก็ไม่กล้า ทำอะไรโรแมนซ์ๆ เพราะอาย รู้สึกว่าน้ำเน่า ลาว เสร่อ ต่างๆนาๆ จะคิดกันไป แต่รู้มั๊ยว่าไอ้ความน้ำเน่า ความลาว ความเสร่อเนี่ย มันสร้างรอยยิ้มให้คู่รักคุณได้มากแค่ไหน ถึงแม้เค้าจะรับแล้วพูดว่าลาวมากกกกกกกกก แต่เชื่อผมเหอะ ยังไงเค้าก็ยิ้ม ไม่มีทางทีจะเอาขี้ปาหน้าคุณหรอกฮะ จริงๆ.....เมื่อเดือนที่แล้วผมทำเรื่อง วิธีเซอไพร้แฟนวันวาเลนไทน์ เรื่องราวคือ ซื้อเสิ้อให้แฟนเป็นของขวัญ แล้วไอ้จะเขียนการ์ดเหน็บไปกับกล่องของขวัญ ก็ธรรมดาไปผมเลยเสนอให้ทำการ์ดรูปหัวใจ เขียนข้อความสุดเน่า แล้วแปะเอาไว้ด้านในเสื้อ ตรงข้างซ้าย (พอเขาลองใส่ หัวใจมันก็จะตรงกับหัวใจเขาพอดี) เหมือนแบบว่าหัวใจเราตรงกันนะ อะไรประมาณเนี้ย......ทีนี้ ก็มีคนนึงโพล่งออกมาว่า ใครจะเอาไปทำ ลาวมาก จะดีเหรอแก ชั้นว่ามันลาวว่ะ...........จากนั้น ความเงียบสงัดเกิดขึ้นในหัวใจกูทันทีทันใด เหอๆๆ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้ามีคนทำให้เขา เขาจะยิ้มมั๊ย แต่ก็เอาเหอะคนเรามันคิดไม่เหมือนกัน บางคนก็ไม่ได้เห็นความสำคัญอะไรกับเรื่องพวกนี้หรอก สั่วๆ เขียนการ์ด ร่อนๆ ไป ก็จบๆ ถือว่าฉันให้แล้ว เป็นอันพอ ผมก็เลยไม่ค่อยอยากใส่ใจแต่ก็แอบคิดนิสสสนึงว่าเอ......... ลาวไปเหรอวะ ฮ่าๆๆๆ (ขั้นช่วงแป๊บ....น้องเด่นตามให้ไปงานกิ๊ฟแล้ว แต่เดี๋ยวขอเขียนให้เสร็จก่อน) แต่ก็เอาเหอะ ผมว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ มันจะช่วยให้คู่รักหลายๆ คนได้มีวิธีสนุกๆ ไปใช้ไปเล่นกับแฟนของตัวเองได้ไม่มากก็น้อยล่ะฮะ ถึงมันจะสร้างความลาว ความเสร่อ ก็ตาม แต่ผมเชื่อว่า อย่างน้อย ถ้าคุณเป็นคนได้รับสิ่งที่แฟนคุณทำลาวๆ ให้ ผมว่าคุณก็คงมีความสุขกับความลาวนั้นล่ะ
คอลั่มใหม่ที่ผมกำลังทำ มันก็เลยเป็นการแนะนำวิธี refill ความ love ของคุณยังไงดี ให้คุณทั้งสองมีเรื่องน่าประทับใจ ให้จดจำกัน เรื่องเล็กๆ ในชีวิตประจำวันมันก็ช่วยสร้างความสนุก และสร้างรอยยิ้มให้คนรักของคุณได้แล้วครับ แค่บีบครีมทาผิวใส่มือแฟนคุณเป็นรูปหัวใจ ตอนที่คุณวานให้แฟนคุณทาครีมที่หลังให้.... อะไรลาวๆ หรือรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ที่หลายคนอาจจะนึกไม่ถึงแต่ถ้าลองสนุกกับรายละเอียดเล็กๆ พวกนี้นิสนึงนะ ผมว่าความรักคุณจะไม่มีทางจืดจางไปง่ายๆ แน่ครับ ถ้าไม่เชื่อนะ ลองทำดู ยังไงแฟนคุณก็ไม่เอาขี้ปาหน้าคุณหรอกฮะจริงๆ
อ่า....วันนี้ดูพูดจาเป็นทางการเนอะผมเนี่ย อ่านแล้วรู้สึกว่าไม่ค่อยไร้สาระเลย เอาเป็นว่าเด๋วคราวหน้ามาเขียนเรื่องไร้สาระให้อ่านแล้วกัน พวกแบบวิจารณ์คนแต่งตัวดีก่า ฮ่าๆๆๆ อันนี้น่าจะสนุก ยังไง เด๋วมาอัพเดทใหม่ วันนี้ต้องไปเที่ยวงานเทศกาลที่มหาวิทยาลัยก่อน ขอให้ทุกคนมีความสุขและมีเพื่อนรักชื่อเพื่อนสนิทฮะ :) February 15 Tribute to Denny : HBD เวรกำ เพิ่งสังเกตว่าไอ้เวลากับวันที่เนี่ยมันไม่ตรงกับความเป็นจริง แต่ก็เปลี่ยนไม่เป็น เพิ่งจะเคยเล่นครั้งแรกเห้อ... (น้องเต๋าเปลี่ยนไงอ่ะ) นั้นเดี๋ยวเขียนเวลาที่ตรงกับโลกปัจจุบันกำกับไว้แล้วกัน วันศุกร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2007 "ขณะนี้เป็นเวลา สอง นาฬิกา ห้าสิบเก้า นาที ห้าสิบเก้า วินาที ตุ๊ด. (อุ้ยด่าตัวเองอีกอีเวรเอ๊ย)" ถ้าใครไม่เคยโทรไป 181 ลองโทรดูนะฮะ จะได้ยินเสียงป้าแก่คนนึงร้องบอกเวลาตีโมงอยู่ทั้งวันทั้งคืนจนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย บางทีก็อยากรู้ว่าป้าแกไม่พักกินข้าว หาผัวบ้างหรือไง ไม่รู้นี่คุยกับลูกที่บ้านรู้เรื่องรึป่าวก็ไม่รู้.....นะ อ่ะ..เข้าเรื่องเลยดีก่านะ
วันนี้บ้าบอมาก หลังจากเขียนเรื่องชีวิตสับสนสุดเสียวแสนไปแล้ว ก็ขอต่อด้วยเรื่องนี้อีกเรื่อง พอดีว่าเพิ่งนึกออกว่าวันนี้เป็นวันเกิดน้องสุดที่รัก เลยขอเขียนบล็อกทริบิ๊วให้น้องเขาหน่อยก็แล้วกัน เผื่อว่าอะไรๆ จะดีขึ้น เพราะบางทีการแผ่ส่วนบุญไปให้เนี่ย ก็อาจจะไม่สามารถช่วยน้องเขาได้มากนัก.....ฮ่า ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นนะจ๊ะ
ก่อนอื่นขอสืบความยาวสาวค..ว...วามยืดให้ฟังนิสนึงก่อนนะฮะ ว่าน้องคนนี้ เขาเป็นใครหนอ เขามาจากไหน ใครจะพึมจะพำจะพำจะพึมจะพำจะพึมจะพึมจะพึมมมมมมมม อ่าจะพึมพำอะไรกันนักหนา..... แต่จะไม่ให้พึมพำได้ไงล่ะ เพราะว่าน้องเขา สวยนิสนึง มาตั้งแต่ตอนเข้ามหาลัยแล้ว ตอนแรกผมกับน้องคนนี้ก็ไม่ค่อยจะถูกขี้หน้ากันสักเท่าไหร่ คนอะร๊ายยยยยย หน้ายังกับ มัม ลาโคนิค ถอดแบบกันมาเปี้ยบ หลังๆ ชีเลยได้ฉายาว่า มัม แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่มัมมี่ มัมมอส อะไรหรอก แต่เป็น E MOM........ โอ้ว มาย โกสสสสสสสสสสสสสสส ใครช่างกล้าตั้งฉายาให้น้องเป็น คุณหญิงแม่ เนี่ย...... ช่างให้เกลียดกันเหลือเกิน ที่ตกใจ! ว่าน้องเค้าเป็นแม่เนี่ย เพราะว่าบางทีน้องเค้าอาจจะเป็นพ่อ เอหรือว่าเป็นแม่แล้วอยากเป็นพ่อ หรือเป็นพ่อแต่กำเนิดแล้วอยากเป็นแม่ โอย สับสนๆๆๆ อีกแล้ว พอๆๆ ก่อนที่จะสับสนไปมากกว่านี้ดีกว่า เอาเป็นว่าน้องคนนี้ก็สับสนไม่แพ้ผมเหมือนกัน แต่ถ้าแข่งกันผมยกให้น้องเค้าสับสนมากกว่า เพราะว่าบางทีก็มีแอ๊บอารมณ์บอยในอาภรณ์หญิงเหมือนกัน พูดกันขนาดนี้แล้วคงรู้แล้วนะว่าน้องผมเนี่ย สถานภาพทางเพศเนี่ย สาวหรือเสียบ เอ้ย สาว หรือ สวย ฮ่าๆๆ ว่ากันไป..... ที่รู้จักกันสนิทกันได้เนี่ย เพราะว่าผมกับเพื่อนอีกสองนาย (แต่ตอนนี้เป็นนางไปละ) ต้องหาทายาทสืบสานพิธีคายงู เอ้ย! ตะขาบ เอหรือแมงสาบ (เอ้อ... ทำไมตุ๊ดต้องคายต้องคาบอะไรประหลาดๆ ด้วย แค่เป็นอยู่ก็ประหลาดพอแล้ว) จากนั้นก็เลยเริ่มสนิทสนมกลมกลืนนนนนนนนนน........กิน......กัน จากที่เรียนด้วยจนเค้าไม่ให้เรียน...จากที่ทำงานด้วยกันจนเค้าเลิกกิจการไป ถึงได้สนืทกันมากจนถึงทุกวันนี้ บางทีก็มีตบตีแย่งชิง คนงานกันบ้าง แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้เรารักกันน้อยลงเลย มีแต่จะเพิ่มศักยภาพให้เราเป็บซี่เต็มที่กับชีวิตกันมากขึ้นกว่าเดิม หลายครั้งที่ต้องเยี่ยมชม ไพร่พลเหล่าทหาร รวมถึพลเรื่อนที่ยืนเฝ้ารอบเกาะรัตนโกสินทร์ จนได้กลายเป็นลูกค้าระดับแพลตตินัมประจำเกาะ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความทรงจำที่แสนดีตั้งแต่รับน้องคนนี้เข้ามาในชีวิต (ชีวิตกูถึงได้ดีแบบนี้ไง....วุ้ย! วนเวียน เวียนวนวัง อยู่อย่างงี้ล่ะ ไม่ได้ไปผุดไปเกิดซะที)
แต่อย่ากระนั้นเลย วันนี้เป็นวันดีศรีมหาอโศ โลกา วินา สันตะโล ของน้องเขา ก็ขออวยพรให้น้องได้มีกินมีใช้ มีวันๆ เอ้ย! ไปตลอดจนรอดฝั่ง ได้เปิดฝา ราคะซะทีนะน้องนะ มีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่ให้มากที่สุดนะฮะ...................อิอิอิ พอละ เล่นน้องเยอะละ
เอาจริงละ ขอให้น้องเด่นมีความสุขมากๆ นะฮะ ยังไงก็มีพี่โอมนะ ไม่ว่าใครจะมองน้องฉันเป็นยังไง แต่น้องฉันไม่ว่าจะดีจะเลวก็ยังเป็นน้องฉันวันยังค่ำ ไม่ว่าคนอื่นจะมองเธอต่ำต้อยแค่ไหน แต่สำหรับฉันเธอสูงค่ากว่าใครๆ อีกหลายคน ฉะนั้น จงภูมิใจที่เกิดเป็นเด่น และทำในสิ่งที่จะสร้างความภูมิใจให้ตัวเองต่อไป อะไรที่ไม่ดี รู้แล้วก็อย่าทำอีก จำไว้นะ คนที่น่าสงสารที่สุดคือคนที่ทำไม่ดีแล้วไม่รู้ตัวเอง หนำซ้ำยังไม่มีใครคิดจะบอก......... ฉันรักเธอ และจะมั่นใจว่าเธอก็รักฉันเช่นกัน ขอให้น้องประสบความสำเร็จไม่ว่าจะสูงแค่ไหน ฉันขอให้ยังคงเป็นแบบนี้ตลอดไป และไม่ว่าฉันจะอยู่สูงแค่ไหน เธอก็ยังคงเป็นน้องฉันตลอดไป สู้ๆ นะฮะ Happy Birthday... I LOVE U ;) อย่ามาถามเลย ว่าอนาคตกูคืออะไร หลังจากที่ทำตัวเสเพลมานานหลังจากเรียนจบ
หลายคนละ ถามอยู่ได้ อนาคตมึงคืออะไร? สนใจอนาคตบ้าง จะสนุกไปวันๆ แบบนี้ได้ถึงอายุเท่าไหร่ เงินน่ะเก็บไว้บ้าง เที่ยวจัง!!! โตได้แล้ว จะทำตัวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน? โอ้ย....มากมายหลายคำถาม คำบ่น แต่ก็เข้าใจล่ะ ว่าทุกคนเป็นห่วงปนๆกับความเอือมระอาในชีวิตผมเต็มทน แต่ก็เหอะ เรื่องแบบนี้ถ้ามันไม่รู้สึกเองให้ใครสั่งใจมันก็ไม่ทำตามหรอก โดยเฉพาะคนชื่อโอมอย่างกูเนี่ย ยากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เกลียดตัวเองมาหลายครั้งละ ที่ทำไมไม่ยอมทำตัวเป็นผู้เป็นคนซะที แต่จะบอกให้ฟังอย่างนึงนะ ที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้เพราะความฝัน กับแรงบันดาลใจมันหายไป มันหายไปไหนก็ไม่รู้ หายไปสักพักแล้ว ก่อนหน้านี้เคยเป็นเพื่อนรักกัน แต่ตอนนี้หนีไปอยู่ไหนกันหมด เหมือนรู้สึกได้อย่างนึง ว่ามันหนีไปอยู่กับคนรัก โอ้ย สับสนโว้ย หาคนรักก็หายาก แรงบันดาลใจก็หาไม่เจอ ความฝันก็หายไป ยิ่งจะให้มันมาพร้อมกันทั้งสามอย่าง ก็ยากที่จะเป็นไปได้อีก ทีนี้จะทำยังไงกับชีวิตดีล่ะ
เมื่อวานไปเอาเงินประกันจากหอเก่ามาได้มาหมื่นกว่า วันนี้เลยไปจัดการฝากเงิน ก่อนที่จะพรากจากชีวิตไปหมด วันนี้เลยได้อะไรหลายๆอย่างจากการนั่งคิดขณะรอเปิดบัญชีใหม่ จะฝากเท่าไหร่ดีวะ จะเปิดบัญชีอะไร จะฝากหมดหรือเก็บไว้ใช้บ้าง จะให้พ่อแม่ดีมั๊ย จะโน่นจะนี่ โอ้ย ชีวิตสับสนไปซะทุกเรื่อง (แต่ยังโชคดีที่รู้ตัวว่าสับสนทางเพศ ไม่สับสนว่ากูเป็นตู๊ด เป็นผู้ชาย หรือเป็นผู้หญิงไปอีก ไม่งั้นคงเป็นคนพิการสับสนซับซ้อนทางเพศ...... ดูน่าอายเนอะ) พอถึงตอนที่พนักงานสาวแสนซวย (ที่มาเจอกูเนี่ย) เรียกตัวเข้าคอก เลยจำเป็นต้องตัดสินใจละว่าจะเอายังไงกับเงินก้อนนี้ดี ถามไปถามมาจนพนักงานเริ่มสับสนแล้วว่ากูไหวมั๊ยเนี่ย.... เลยติดสินใจฝากประจำกับกองทุนสักอย่าง คือมันจะถอนไม่ได้จนกว่าจะครบสองปี แต่ต้องฝากทุกเดือนในจำนวนเท่ากัน อ่า.....ซวยอีก จะฝากเท่าไหร่ดีล่ะ ความโลภเริ่มเข้าครอบงำแล้ว อยากมีเงินเยอะๆ อยากรวยเร็วๆ อยากโน่นอยากนี่ แต่ก็กลัวว่าแล้วกูจะหาเงินมาฝากไหวมั๊ย แล้วกูจะแดกอะไร ไหนจะเรื่องช๊อปปิ้ง เรื่องกิน และที่สำคัญที่สุดเรื่องเที่ยวอีกล่ะ จะไหวไม๊ เดือนละ 2000 หรือ 5000 ไปเลยดี เอหรือจะ 6000 แต่ก็ฉุกคิดได้ว่า เก็บพันนึงไว้พาแม่ไปหาหมอทุกเดือนแล้วกัน เลยสรุปได้ที่ 5000 เพราะว่าอีกสองปีจะทำให้มีเงินเก็บถึง แสนสอง โอ้ว.............ว้าว แสนสอง อีกสองปีกูจะมีเงินแสนแล้วเหรอเนี่ย ด้วยความโลภประกอบกับรู้ตัวว่า ยังไงถ้ามันจำเป็นก็ต้องหามาหมุนหามาฝากให้ได้ล่ะ ก็เลยตัดสินใจที่ 5000 บาท ก่อนหน้านี้พนักงานได้ไต่ถามว่าทำงานอะไร เหมือนไม่มั่นใจว่ามึงจะทำได้ เวรกำมาสู่กูซะแล้ว คำถามระยำโพล่งมาจากปากของพนักงานสาว กูจะตอบยังไง เป็นคำถามที่ตอบยากมาก จะบอกว่าช่วยเพื่อนหิ้วของไปถ่ายแฟชั่นเหรอ มันจะเข้าใจไม๊ หรือเป็นกรรมกรถึบจักรทำกระเป๋าอยู่ที่บ้านเหรอ ก็ดูไม่มีเครดิตเลย เลยต้องกลืนน้ำลายตอบอาชีพที่เคยฝันอยากเป็นไปว่า เป็นดีไซเนอร์ครับ โอ้ว มาย โกสสสสสสสสสสสสสสสส หน้าตาพนักงานสาวเปลี๊ยน......ไป๊ แต่งตัวจนอย่างนี้เนี่ยนะ ดีไซเนอร์ เห้อๆๆๆ พอดีเป็นธนาคารแถวบ้านเลยใส่ชุดอยู่บ้านที่ข้างบ้านบริจาคมาให้ ดูดีเชียวชีวิตกูเนี่ย....... จนดำเนินกิจกับพนักงานสาวในคอกจนเสร็จเรียบร้อย เดินออกมาด้วยรอยยิ้มพิมใจว่ากูจะมีเงินแสนกับเค้าแล้ว
หลังจากนั้นก็เข้าบางกอกไปช่วยเพื่อนยืมของเตรียมไปถ่ายพรุ่งนี้ ระหว่างทาง ก็นั่งคิดโน่นนี่ บ้าบอไปตามประสา คิดไปคิดมาจนได้ความตั้งใจอย่างนึงให้กับตัวเองว่า อ่า.....อะไรนะเหรอ คือผมมีความอยากอย่างนึง ที่ไม่เคยคิดจะทำ คืออยากไปใช้ชีวิตที่นอกประเทศสักช่วงชีวิตนึง แต่ไม่คิดจะทำให้เป็นจริงเพราะคิดว่าคงไกลตัวเกินไป แต่ด้วยเงินแสนสองที่กำลังจะมาในอนาคตอีกไม่ช้า ประกอบกับเพื่อนๆที่ไปวางรากฐานไว้นอกโลก เอ้ย! นอกประเทศอีกมากมายหลายหน่อ เลยคิดว่ายังไงคงจะทำความฝันตัวเองให้เป็นจริงซะที ตอนนี้ความเป็นผู้เป็นคนเลยค่อยๆ ทยอยกลับมาประกอบร่างกันแล้ว และอีกไม่นานโอมจะกลับมาผงาดง้ำเหมือนดังเดิม....... ฮะ
ช่วงชีวิตที่ผ่านมาหลังเรียนจบ ผมเอาแต่เที่ยวๆๆๆๆ หาความสุขให้ชีวิต ผมแค่จะบอกทุกคนว่า ถึงแม้ชีวิตเราจะควายแดกมาก ดูไร้ค่าสุดๆ สำหรับผู้อื่น แต่สิ่งที่เราได้รับคือความสุข ความสุขที่คนอื่นไม่มีวันรับรู้และเข้าใจมันได้ ความสุขที่เราเรียกมันว่าการพักผ่อน ถึงแม้ตอนนี้บางคนอาจจะไม่รู้ว่าอนาคตคืออะไร แต่ทุกวันที่ผ่านไปเรามีความสุขกับมันรึป่าว มันอาจจะเป็นความสุขที่ไม่จีรังยั่งยืน แต่ในความเป็นจริงความสุขมันก็ไม่จีรังยั่งยืนตลอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอฮะ เมื่อเรามีความสุขมาก ความทุกข์มากกว่าก็จะเข้ามาเยี่ยมเยียน เป็นวัฏจักร ถ้าวันนี้ยังไม่รู้ว่าอนาคตคืออะไร งานที่เราทำอยู่ดีมั๊ย มีค่าพอ มีระดับพอหรือปล่าว แต่ในเมื่อทุกๆวันที่เราทำงาน เราได้เงิน หาความสุขให้ชีวิต แบ่งเงินไว้เก็บบ้าง ผ่อนความมั่นคงให้ชีวิต ในขณะที่หาความสุขไปด้วย ผมว่ามันก็ไม่เลวนะฮะ แล้ววันนึงเราจะเจอความสุดยอดในชีวิตเราฮะ ผมเชื่ออย่างนั้น
สู้ต่อไปนะฮะ ยังไงก็มีผมคนนึงที่สู้เป็นเพื่อน ถ้าคุณอยากให้เพื่อนเง่าๆ อย่างผมยืนอยู่ข้างๆ
นอนหลับฝันดีทุกคนฮะ อ่อ..... ขอให้ทุกคนมีความสบายใจเป็นเพื่อนสนิทนะฮะ ;) |
There are no photo albums.
|
||||||||||||||||
|
|